غمهایت غم های بزرگ و مقدس را به من بده تا این شادی های كوچك و روزمره را كه داخل جیب های یك كودك دبستانی هم جا ی می گیرد فراموش كنم دلت ان دل مواج و با شكوهت را كه از هرچه طوفان خروشنده تر است به من بده تا دلم این فلز سخت و سیاه را به گوشه ای متروك و تاریك بیندازم دستت آن رود نقره ای زیبا كه هر روز سری به دریای بكر افق می زند را به من بده تا دستهای تنبلم را به خاك بسپرم .

به یاد تو در عطرهای خوش زیتون پرسه می زنم در قفسه های  كتابهایی كه سالهاست از یاد رفته اند در بهشتی كه از گیسوان تو شروع می شود در ورق پاره هایی كه لباسهایی از واژه ها بر تنشان كرده ای .

غم هایت غمهایی كه طعم عسل و زنبور می دهند به من بده و بعد از ظهر های یكنواخت مرا كه روی یك قهوه تلخ می گذرد شیرین كن ! خیابانهای بی تو چقدر سرد و طویلند و خیابانهای با تو از پرنده خوشبخت ترند و از سایه ها آرام تر.

نفس هایت را به درون اتاقم بفرست و نگاهت را روی گلدانهایم بریز ! بخند تا آئینه ها كهكشان شوند و خورشید های دور دست  با شوق به دامانت بیفتند چیزی بگو تا بهار با همه شكوفه هایش در میان برگهای دفترچة خاطراتم متولد شود.

در این دنیای بی مهری به دیدار تو شـادم

تو شادم كن كه سـوز غـم در آمد از نـهادم

تو می گفتی صدایم كن زسوز دیده هر شب

ص‍ـــدایت مـی زنـم امـا رسـی آیـا به دادم